10.10: آمفتامین
- Page ID
- 215837
\( \newcommand{\vecs}[1]{\overset { \scriptstyle \rightharpoonup} {\mathbf{#1}} } \)
\( \newcommand{\vecd}[1]{\overset{-\!-\!\rightharpoonup}{\vphantom{a}\smash {#1}}} \)
\( \newcommand{\dsum}{\displaystyle\sum\limits} \)
\( \newcommand{\dint}{\displaystyle\int\limits} \)
\( \newcommand{\dlim}{\displaystyle\lim\limits} \)
\( \newcommand{\id}{\mathrm{id}}\) \( \newcommand{\Span}{\mathrm{span}}\)
( \newcommand{\kernel}{\mathrm{null}\,}\) \( \newcommand{\range}{\mathrm{range}\,}\)
\( \newcommand{\RealPart}{\mathrm{Re}}\) \( \newcommand{\ImaginaryPart}{\mathrm{Im}}\)
\( \newcommand{\Argument}{\mathrm{Arg}}\) \( \newcommand{\norm}[1]{\| #1 \|}\)
\( \newcommand{\inner}[2]{\langle #1, #2 \rangle}\)
\( \newcommand{\Span}{\mathrm{span}}\)
\( \newcommand{\id}{\mathrm{id}}\)
\( \newcommand{\Span}{\mathrm{span}}\)
\( \newcommand{\kernel}{\mathrm{null}\,}\)
\( \newcommand{\range}{\mathrm{range}\,}\)
\( \newcommand{\RealPart}{\mathrm{Re}}\)
\( \newcommand{\ImaginaryPart}{\mathrm{Im}}\)
\( \newcommand{\Argument}{\mathrm{Arg}}\)
\( \newcommand{\norm}[1]{\| #1 \|}\)
\( \newcommand{\inner}[2]{\langle #1, #2 \rangle}\)
\( \newcommand{\Span}{\mathrm{span}}\) \( \newcommand{\AA}{\unicode[.8,0]{x212B}}\)
\( \newcommand{\vectorA}[1]{\vec{#1}} % arrow\)
\( \newcommand{\vectorAt}[1]{\vec{\text{#1}}} % arrow\)
\( \newcommand{\vectorB}[1]{\overset { \scriptstyle \rightharpoonup} {\mathbf{#1}} } \)
\( \newcommand{\vectorC}[1]{\textbf{#1}} \)
\( \newcommand{\vectorD}[1]{\overrightarrow{#1}} \)
\( \newcommand{\vectorDt}[1]{\overrightarrow{\text{#1}}} \)
\( \newcommand{\vectE}[1]{\overset{-\!-\!\rightharpoonup}{\vphantom{a}\smash{\mathbf {#1}}}} \)
\( \newcommand{\vecs}[1]{\overset { \scriptstyle \rightharpoonup} {\mathbf{#1}} } \)
\(\newcommand{\longvect}{\overrightarrow}\)
\( \newcommand{\vecd}[1]{\overset{-\!-\!\rightharpoonup}{\vphantom{a}\smash {#1}}} \)
\(\newcommand{\avec}{\mathbf a}\) \(\newcommand{\bvec}{\mathbf b}\) \(\newcommand{\cvec}{\mathbf c}\) \(\newcommand{\dvec}{\mathbf d}\) \(\newcommand{\dtil}{\widetilde{\mathbf d}}\) \(\newcommand{\evec}{\mathbf e}\) \(\newcommand{\fvec}{\mathbf f}\) \(\newcommand{\nvec}{\mathbf n}\) \(\newcommand{\pvec}{\mathbf p}\) \(\newcommand{\qvec}{\mathbf q}\) \(\newcommand{\svec}{\mathbf s}\) \(\newcommand{\tvec}{\mathbf t}\) \(\newcommand{\uvec}{\mathbf u}\) \(\newcommand{\vvec}{\mathbf v}\) \(\newcommand{\wvec}{\mathbf w}\) \(\newcommand{\xvec}{\mathbf x}\) \(\newcommand{\yvec}{\mathbf y}\) \(\newcommand{\zvec}{\mathbf z}\) \(\newcommand{\rvec}{\mathbf r}\) \(\newcommand{\mvec}{\mathbf m}\) \(\newcommand{\zerovec}{\mathbf 0}\) \(\newcommand{\onevec}{\mathbf 1}\) \(\newcommand{\real}{\mathbb R}\) \(\newcommand{\twovec}[2]{\left[\begin{array}{r}#1 \\ #2 \end{array}\right]}\) \(\newcommand{\ctwovec}[2]{\left[\begin{array}{c}#1 \\ #2 \end{array}\right]}\) \(\newcommand{\threevec}[3]{\left[\begin{array}{r}#1 \\ #2 \\ #3 \end{array}\right]}\) \(\newcommand{\cthreevec}[3]{\left[\begin{array}{c}#1 \\ #2 \\ #3 \end{array}\right]}\) \(\newcommand{\fourvec}[4]{\left[\begin{array}{r}#1 \\ #2 \\ #3 \\ #4 \end{array}\right]}\) \(\newcommand{\cfourvec}[4]{\left[\begin{array}{c}#1 \\ #2 \\ #3 \\ #4 \end{array}\right]}\) \(\newcommand{\fivevec}[5]{\left[\begin{array}{r}#1 \\ #2 \\ #3 \\ #4 \\ #5 \\ \end{array}\right]}\) \(\newcommand{\cfivevec}[5]{\left[\begin{array}{c}#1 \\ #2 \\ #3 \\ #4 \\ #5 \\ \end{array}\right]}\) \(\newcommand{\mattwo}[4]{\left[\begin{array}{rr}#1 \amp #2 \\ #3 \amp #4 \\ \end{array}\right]}\) \(\newcommand{\laspan}[1]{\text{Span}\{#1\}}\) \(\newcommand{\bcal}{\cal B}\) \(\newcommand{\ccal}{\cal C}\) \(\newcommand{\scal}{\cal S}\) \(\newcommand{\wcal}{\cal W}\) \(\newcommand{\ecal}{\cal E}\) \(\newcommand{\coords}[2]{\left\{#1\right\}_{#2}}\) \(\newcommand{\gray}[1]{\color{gray}{#1}}\) \(\newcommand{\lgray}[1]{\color{lightgray}{#1}}\) \(\newcommand{\rank}{\operatorname{rank}}\) \(\newcommand{\row}{\text{Row}}\) \(\newcommand{\col}{\text{Col}}\) \(\renewcommand{\row}{\text{Row}}\) \(\newcommand{\nul}{\text{Nul}}\) \(\newcommand{\var}{\text{Var}}\) \(\newcommand{\corr}{\text{corr}}\) \(\newcommand{\len}[1]{\left|#1\right|}\) \(\newcommand{\bbar}{\overline{\bvec}}\) \(\newcommand{\bhat}{\widehat{\bvec}}\) \(\newcommand{\bperp}{\bvec^\perp}\) \(\newcommand{\xhat}{\widehat{\xvec}}\) \(\newcommand{\vhat}{\widehat{\vvec}}\) \(\newcommand{\uhat}{\widehat{\uvec}}\) \(\newcommand{\what}{\widehat{\wvec}}\) \(\newcommand{\Sighat}{\widehat{\Sigma}}\) \(\newcommand{\lt}{<}\) \(\newcommand{\gt}{>}\) \(\newcommand{\amp}{&}\) \(\definecolor{fillinmathshade}{gray}{0.9}\)- صفحه اصلی شیمی اسپایدر
- فرمول مولکولی: C 9 H 13 N
- جرم مولی: 135.206
- شماره ثبت CAS: 300-62-9
- ظاهر: در دسترس نیست
- نقطه ذوب: در دسترس نیست
- نقطه جوش: در دسترس نیست
- حلالیت: در دسترس نیست
- برگه ایمنی: در دسترس نیست
آدرال
Adderall یک داروی ترکیبی حاوی نمک های دو انانتیومر آمفتامین، یک محرک سیستم عصبی مرکزی (CNS) از کلاس فنتیلامین است. Adderall در درمان اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) و نارکولپسی استفاده می شود. همچنین به عنوان یک تقویت کننده عملکرد ورزشی و تقویت شناختی و تفریحی به عنوان داروی مقوی غرایز جنسی و سرخوشی استفاده می شود. از نظر محتوای نمک، مواد موثره Adderall 25٪ نمک لووآمفتامین (انانتیومر لوروتاری یا «چپ دست») و 75٪ نمک دکستروآمفتامین (انانتیومر دکستروتری یا «راست دست») است.
Adderall به طور کلی در درمان علائم ADHD و نارکولپسی به خوبی تحمل و م effectiveثر است. در دوزهای درمانی، Adderall باعث اثرات عاطفی و شناختی مانند سرخوشی، تغییر میل به رابطه جنسی، افزایش بیداری و بهبود کنترل شناختی می شود. در این دوزها، اثرات فیزیکی مانند کاهش زمان واکنش، مقاومت در برابر خستگی و افزایش قدرت عضلانی را القا می کند. در مقابل، دوزهای بسیار بیشتری از Adderall می تواند کنترل شناختی را مختل کند، باعث تجزیه سریع عضلات شود یا باعث روان پریشی شود (به عنوان مثال، هذیان و پارانویا). عوارض جانبی Adderall در افراد بسیار متفاوت است، اما معمولاً شامل بی خوابی، خشکی دهان و از دست دادن اشتها است. خطر ابتلا به اعتیاد در صورت استفاده از Adderall در دوزهای نسبتاً کم روزانه، مانند مواردی که برای درمان ADHD استفاده می شود، ناچیز است. با این حال، استفاده معمول از Adderall در دوزهای روزانه بیشتر به دلیل اثرات تقویت کننده ای که در دوزهای بالاتر وجود دارد، خطر قابل توجهی برای اعتیاد ایجاد می کند. دوزهای تفریحی Adderall به طور کلی بسیار بزرگتر از دوزهای درمانی تجویز شده هستند و خطر عوارض جانبی جدی را به مراتب بیشتر می کنند.
دو انانتیومر آمفتامین که Adderall را تشکیل می دهند (یعنی لووآمفتامین و دکستروآمفتامین) علائم ADHD و نارکولپسی را با افزایش فعالیت انتقال دهنده های عصبی نوراپی نفرین و دوپامین در مغز کاهش می دهند، که ناشی از تعامل آنها با گیرنده 1 مرتبط با آمین ردیابی (TAAR1) و انتقال دهنده مونوآمین تاولی 2 (VMAT2) در نورون ها است. دکستروآمفتامین یک محرک قوی تر از لووآمفتامین است، اما لووآمفتامین دارای اثرات قلبی عروقی و محیطی کمی قوی تر و نیمه عمر حذف طولانی تر (یعنی مدت طولانی تری در بدن باقی می ماند) نسبت به دکستروآمفتامین است. گزارش شده است که جزء لووآمفتامین Adderall پاسخ درمانی را در برخی از افراد نسبت به دکستروآمفتامین به تنهایی بهبود می بخشد. ماده فعال Adderall، آمفتامین، بسیاری از خواص شیمیایی و دارویی را با آمین های ردیابی انسانی، به ویژه فنیل اتیل آمین، به اشتراک می گذارد و دومی از آن ایزومر موضعی آمفتامین است.
آمفتامین
آمفتامین (منقبض شده از) یک محرک قوی سیستم عصبی مرکزی (CNS) است که در درمان اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD)، نارکولپسی و چاقی استفاده می شود. آمفتامین در سال 1887 کشف شد و به عنوان دو انانتیومر وجود دارد: لووآمفتامین و دکستروآمفتامین. آمفتامین به درستی به یک ماده شیمیایی خاص، پایه آزاد راسمیک اشاره دارد که قسمت های مساوی از دو انانتیومر، لووآمفتامین و دکستروآمفتامین، در فرم های آمین خالص آنها است. این اصطلاح اغلب به طور غیررسمی برای اشاره به هر ترکیبی از انانتیومرها یا هر یک از آنها به تنهایی استفاده می شود. از لحاظ تاریخی، برای درمان احتقان بینی و افسردگی استفاده شده است. آمفتامین همچنین به عنوان تقویت کننده عملکرد ورزشی و تقویت کننده شناختی و از نظر تفریحی به عنوان داروی مقوی غرایز جنسی و سرخوشی استفاده می شود. این یک داروی تجویزی در بسیاری از کشورها است و مالکیت و توزیع غیر مجاز آمفتامین اغلب به دلیل خطرات بهداشتی قابل توجه مرتبط با استفاده تفریحی، به شدت کنترل می شود.
اولین آمفتامین دارویی Benzedrine بود، یک نام تجاری که برای درمان انواع شرایط مورد استفاده قرار گرفت. در حال حاضر، آمفتامین دارویی به عنوان آمفتامین راسمیک، Adderall، دکستروآمفتامین یا پیش داروی غیرفعال lisdexamfetamine تجویز می شود. آمفتامین، از طریق فعال شدن گیرنده آمین ردیابی، فعالیت مونوآمین و انتقال دهنده عصبی تحریکی را در مغز افزایش می دهد، با برجسته ترین اثرات آن، انتقال دهنده های عصبی کاتکول آمین نوراپی نفرین و دوپامین را هدف قرار می دهد.
در دوزهای درمانی، آمفتامین باعث اثرات عاطفی و شناختی مانند سرخوشی، تغییر میل به رابطه جنسی، افزایش بیداری و بهبود کنترل شناختی می شود. این باعث اثرات فیزیکی مانند کاهش زمان واکنش، مقاومت در برابر خستگی و افزایش قدرت عضلانی می شود. دوزهای بیشتر آمفتامین ممکن است عملکرد شناختی را مختل کرده و باعث تجزیه سریع عضلات شود. اعتیاد به مواد مخدر یک خطر جدی با دوزهای تفریحی بزرگ است، اما بعید است که از استفاده پزشکی طولانی مدت معمول در دوزهای درمانی ناشی شود. دوزهای بسیار بالا می تواند منجر به روان پریشی (به عنوان مثال، توهم و پارانویا) شود که به ندرت در دوزهای درمانی حتی در طول استفاده طولانی مدت رخ می دهد. دوزهای تفریحی به طور کلی بسیار بزرگتر از دوزهای درمانی تجویز شده هستند و خطر ابتلا به عوارض جانبی جدی را به مراتب بیشتر می کنند.
آمفتامین متعلق به کلاس فنتیلامین است. همچنین ترکیب اصلی کلاس ساختاری خود، آمفتامین های جایگزین است که شامل مواد برجسته مانند بوپروپیون، کاتینون، MDMA و متامفتامین است. آمفتامین به عنوان عضوی از کلاس فنیل آمین نیز از نظر شیمیایی با نورومدولاتورهای آمین ردیابی طبیعی، به ویژه فنتیل آمین و، که هر دو در بدن انسان تولید می شوند، مرتبط است. فنتیلامین ترکیب اصلی آمفتامین است، در حالی که یک ایزومر موضعی آمفتامین است که تنها در قرار دادن گروه متیل متفاوت است.
نام های دیگر
1-فنیل-2-پروپانامین (نام IUPAC)؛ 1-فنیل-2-آمینوپروپان؛ 1-فنیل پروپان-2-آمین؛ adderall؛ آلفا-متیل فنیل اتیلامین؛ آلفا-متیل فنیل اتیلامین؛ آلفا-متیل بنزن اتانول آمین
مشارکت کنندگان